A friend

What makes a friend?
A friend
Is someone that everyone needs
A friend
Is that special one
A friend
Is someone you tell EVERYTHING
A friend
Is someone you never lie to
A friend
Can be a boy or a girl
A friend
Is someone that is always their
A friend
Will always listen to you
A friend
Always has input to give
A friend
Will never leave you in the dust
A friend
Will help you through the thick and the thin
A friend
Will always stand by your side
A friend
Will never let you down
A friend
Is someone everyone needs
What would you do if you didnt have a friend?

روزی رسول خدا صل الله علیه و آله نشسته بود، عزراییل به زیارت آن حضرت آمد. پیامبر از او پرسید: ای برادر! چندین هزار سال است که تو مأمور قبض روح انسان ها هستی، آیا در هنگام جان کندن آنها دلت برای کسی سوخته است؟
عزارییل گفت در این مدت دلم برای دو نفر سوخت:
روزی دریایی طوفانی شد و امواج سهمگین آن یک کشتی را در هم شکست همه سر نشینان کشتی غرق شدند، تنها یک زن حامله نجات یافت او سوار بر پاره تخته کشتی شد و امواج ملایم دریا او را به ساحل آورد و در جزیره ای افکند و در همین هنگام فارغ شد و پسری از وی متولد شد، من مأمور شدم که جان آن زن را بگیرم، دلم به حال آن پسر سوخت.
هنگامی که شداد بن عاد سالها به ساختن باغ بزرگ و بی نظیر خود پرداخت و همه توان و امکانات و ثروت خود را در ساختن آن صرف کرد و خروارها طلا و جواهرات برای ستونها و سایر زرق و برق آن خرج نمود تا تکمیل نمود. وقتی خواست به دیدن باغ برود همین که خواست از اسب پیاده شود و پای راست از رکاب به زمین نهد، هنوز پای چپش بر رکاب بود که فرمان از سوی خدا آمد که جان او را بگیرم، آن تیره بخت از پشت اسب بین زمین و رکاب اسب گیر کرد و مرد، دلم به حال او سوخت بدین جهت که او عمری را به امید دیدار باغی که ساخته بود سپری کرد اما هنوز چشمش به باغ نیفتاده بود اسیر مرگ شد.
در این هنگام جبرئیل به محضر پیامبر (صل الله علیه و آله) رسید و گفت ای محمد! خدایت سلام می رساند و می فرماید: به عظمت و جلالم سوگند شداد بن عاد همان کودکی بود که او را از دریای بیکران به لطف خود گرفتیم و از آن جزیره دور افتاده نجاتش دادیم و او را بی مادر تربیت کردیم و به پادشاهی رساندیم، در عین حال کفران نعمت کرد و خود بینی و تکبر نمود و پرچم مخالفت با ما بر افراشت، سر انجام عذاب سخت ما او را فرا گرفت، تا جهانیان بدانند که ما به آدمیان مهلت می دهیم ولی آنها را رها نمی کنیم.

اردیبهشت ماه، ماه کتاب ایران است. بزرگترین رویداد فرهنگی ایران در نیمه دوم اردبهشت ماه هرسال با برپایی نمایشگاه بین الملی کتاب تهران همراه است. فرصت خوبی است که از آخرین، تازه ترین و غنی ترین کتابهای مورد علاقه هرچند کم چند جلدی تهیه کنیم. جایی میخواندم که بزرگمهر  حکیم گفته "هر نوشته ای ارزش یکبار خوانده شدن را دارد". بر این اساس من هم مصمم که امسال نیز در این نمایشگاه شرکت کرده و برحسب توان مالی چند جلدی کتاب تهیه کنم.

اینجا فهرست صد کتابی را نوشته ام که توصیه شده قبل از مرگ آنها را حتما بخوانید. آنها شاهکارهای دنیای کتاب هستند. حتما سعی کنید از این فهرست چند موردی را تهیه کنید!

از نظر مهاتما گاندی (رهبر فقید هند) هفت چیز خوبی که بدون هم موجب خشونت می شوند عبارت بودند از:

۱- ثروت، بدون زحمت                  Wealth without work

۲- لذت، بدون وجدان        Pleasure without conscience    

3- دانش، بدون شخصیت Knowledge without character

4- تجارت، بدون اخلاق       Commerce without morality

5- علم، بدون انسانیت         Science without humanity

6- عبادت، بدون ایثار             Worship without sacrifice

7- سیاست، بدون شرافت       Politics without principle

این هفت مورد را گاندی تنها چند روز پیش از مرگش بر روی یک تکه کاغذ نوشت و به نوه اش داد. اعتقاد بر این است که وی این موارد را در جست و جوی خود برای یافتن ریشه های خشونت شناسایی کرد. در نظر گرفتن این موارد، بهترین راه جلوگیری از بروز خشونت در یک فرد و یا جامعه است. خشونتی که آن را "خشونت پنهان" می نامند.

جایی می خواندم که به این هفت عامل بدون همدیگر "گناهان مطلق" هم می گویند، که از نظر من تعبیر جالبی است.

خر حکیمی مرد و یکی از دوستان او را نوشت :
خر ادیب مرد و به یاران گفتم :خر مرد و آن چه باید از دست برود، رفت .
آرى ! کسى که به آبرومندى بمیرد، به راحتى مرده است . و خرى که چون ادیب را جانشین داشته باشد، نمرده است .
حکیم در جواب نوشت :
چه بسیار مردم نادانى که مرا مى بینند که در طلب روزى روانم . مى گویند: مى بینم پیاده مى روى و هر پیاده اى ، در محنت مى افتد. مى گویم : خرم مرد، تو زنده و پایدار باشى !
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -
اگر بدانى که چه مى گویم ، مرا معذور مى دارى و اگر بدانم چه مى گویى ، تو را سرزنش نمى کنم اما، نمى دانى که چه مى گویم ، و مرا سرزنش مى کنى و من ، مى دانم که نادان هستى و ترا معذور مى دارم .
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

جد تو، آدم ، بهشتش جاى بود      قدسیان کردند بهر او سجود

یک گنه چون کرد، گفتندش تمام   مذنبى ، مذنب ، برو! بیرون خرام 

تو طمع دارى که با چندین گناه     داخل جنت شوى اى رو سیاه ؟!

پادشاه روم به انوشيروان دادگر نامه نوشت كه چه كردي كه هيچ كس در آن سرزمين با تو مخالفت نكرد. انوشيروان پاسخ داد كه هفت چيز:

  يكم، زبانم را از دشنام دادن بازداشتم .

  دوم، در امر و نهي به ديگران، سخن زشت و بيهوده نگفتم .

  سوم، به وعده‌هاي خود عمل كردم .

  چهارم، به هركسي بنابر شايستگي وي مقام دادم؛ نه برپايه‌ي آرزوي خودم .

  پنجم، مجرمان را براي ادب مجازات كردم نه از روي خشم خود.

  ششم، با داد و انصاف براي مردم ايمني ايجاد كردم .

  هفتم، خود را دوستي يکدل، براي مردم قرار دادم .

    ز شاهان كه با تخت و افسر بدند          به گنج و به لشكر توانگر بدند

  نبد دادگرتر ز نوشين‌روان                    كه بادا هميشه روانش جوان

  نه زو پرهنرتر به فرزانگي                    به تخت و بداد و به مردانگي

دليل فروپاشي فرمانروايي ساسانيان :

از برخي از آل‌ساسان پرسيدند كه چرا حكومت پس از سال‌هاي طولاني از دست شما بيرون شد؟ پاسخ دادند كارهاي بزرگ را كه لايق انسان‌هاي خردمند و بزرگ بود به انسان‌هاي كوچك داديم. سرانجام اهل تجربه و خرد ضايع شدند و پيران و بزرگان از ميان رفتند و كساني كه خردشان اسير هوا و هوس بود بر همه‌ي كارها چيره شدند و پادشاهي از دست رفت.    

درباره چارلی چاپلین

هنرمند معروف " چارلی چاپلین " که پدر طنز جهان هم نامیده می شود با آثار صامت خود کلیه ملیت های دنیا را به خنده وادار می کرد. "چارلي چاپلين" يکي از نوابغ مسلم سينماست، هنرمندي كه در آثارش به انسان ارج نهاده و فساد و تباهي را با طنز به باد تمسخر مي‌گرفت.  بدون شك چارلي چاپلين يكي از بزرگترين و بيادماندني ترين شخصيت هاي كمدي جهان به شمار مي آيد.بازيگري كه چه در دوران صامت سينما و در چه بعد از آن ؛ توانست با فيلم هاي درخشانش نام خود را براي هميشه در دنياي هنر ثبت كند.

 چارلی زماني که در اوج موفقيت بود با "اونا اونيل" ازدواج کرد و از او صاحب 7 يا 8 بچه شد ولي فقط يکي از اين بچه‌ها که "ژرالدين" نام داشت استعداد بازيگري را از پدرش به ارث برد و چند سالي است که در دنياي سينما مشغول فعاليت است و اتفاقاً او هم مثل پدرش به شهرت و افتخار زيادي رسيده و در محافل هنري روي او حساب مي‌کنند. چندين سال پيش وقتي ژرالدين تازه مي‌خواست وارد عالم هنر شود، چارلي براي او نامه‌اي نوشت که در شمار زيباترين و شورانگيزترين نامه‌هاي گوياي دنيا قرار گرفت و بدون شک هر خواننده يا شنونده‌اي را به تفکر وادار كرده و به شخصيت والاي چارلي سوق مي دهد. با هم گوشه‌اي از متن اين نامه را مي‌خوانيم.

نامه تاریخی چارلی چاپلین به دخترش، ژرالدین

   ژرالدين دخترم!

اينجا شب است، يک شب نوئل. در قلعه کوچک من همه سپاهيان بي‌سلاح خفته‌اند. نه برادر و نه خواهر تو و حتي مادرت‌، به زحمت توانستم بي‌آنکه اين پرندگان خفته را بيدار کنم، خودم را به اين اتاق کوچک نيمه‌روشن، به اين اتاق انتظار پيش از مرگ برسانم. من از تو خيلي دورم، خيلي دور...... اما چشمانم کور باد، اگر يک لحظه تصوير تو را از چشمان من دور کنند. تصوير تو آنجا روي ميز هست. تصوير تو اينجا روي قلب من نيز هست. اما تو کجايي؟ آنجا در پاريس افسونگر بر روي آن صحنه پرشکوه "شانزه‌ليزه" مي‌رقصي؟! شنيده‌ام نقش تو در آن نمايش پر‌نور و پر‌شکوه، نقش آن "شهدخت ايراني" است که اسير تاتارها شده است. شاهزاده خانم باش و برقص! ستاره باش و بدرخش! اما اگر قهقهه تحسين‌آميز تماشاگران و عطر مستي‌آور گلهايي که برايت فرستاده‌اند تو را فرصت هشياري داد، در گوشه‌اي بنشين و نامه پدرت را بخوان! پدرت با تو حرف مي‌زند.

ژرالدين! من چارلي چاپلين هستم. وقتي بچه بودي، شبهاي دراز به بالينت نشستم و برايت قصه‌ها گفتم. قصه زيباي خفته در جنگل، قصه اژدهاي بيدار در صحرا، خواب که به چشمان پيرم مي‌آمد، طعنه‌اش مي‌زدم و مي‌گفتمش برو. من در روياي دختر خفته‌ام. رويا مي‌ديدم ژرالدين، رويا....... روياي فرداي تو، روياي امروز تو، دختري مي‌ديدم به روي صحنه، فرشته‌اي مي‌ديدم به روي آسمان، که مي‌رقصيد و صداي تماشاگراني را که مي‌گفتند: " دختره را مي بيني؟ اين دختر همان دلقک پيره. اسمش يادته؟ چارلي". آره من چارلي هستم. من دلقک پيري بيش نيستم. امروز نوبت تو است، برقص! من با آن شلوار گشاد پاره‌پاره رقصيدم، و تو در جامه حرير شاهزادگان مي‌رقصي. اين رقص‌ها  و بيشتر از آن، صداي کف‌زدن‌هاي تماشاگران، گاه تو را به آسمان‌ها خواهد برد. برو آنجا برو! اما گاهي نيز بروي زمين بيا، و زندگي مردمان را تماشا کن. زندگي آن رقاصگان دوره‌گرد کوچه‌هاي تاريک را، که با شکم گرسنه مي‌رقصند و با پاهايي که از بينوايي مي‌لرزد. من نيز يکي از اينان بودم ژرالدين! و در آن شبها، در آن شبهاي افسانه‌اي کودکي‌هاي تو، که تو با لالايي قصه‌هاي من، به خواب مي‌رفتي، و من باز بيدار مي‌ماندم در چهره تو مي‌نگريستم، ضربان قلبت را مي‌شمردم، و از خود مي پرسيدم: چارلي آيا اين بچه گربه، هرگز تو را خواهد شناخت؟............. تو مرا نمي شناسي ژرالدين؟ در آن شبهاي دور، بسيار قصه‌ها با تو گفتم، اما قصه خود را هرگز نگفتم. اين داستاني شنيدني است‌:

داستان آن دلقک گرسنه‌اي که در پست‌ترين محلات لندن، آواز مي‌خواند و مي‌رقصيد و صدقه جمع مي‌کرد. اين داستان من است. من طعم گرسنگي را چشيده‌ام. من درد بي‌خانماني را چشيده‌ام. و از اينها بيشتر، من رنج آن دلقک دوره‌گرد را که اقيانوسي از غرور در دلش موج مي‌زند‌، اما سکه صدقه رهگذر خودخواهي آن را مي‌خشکاند را احساس کرده‌ام.

با اين همه من زنده‌ام و از زنده‌ها پيش از آنکه بميرند نبايد حرفي زد. داستان من به کار تو نمي‌آيد، از تو حرف بزنيم. به دنبال تو نام من است: چاپلين. با همين نام چهل سال بيشتر مردم روي زمين را خندانده‌ام و بيشتر از آنچه آنان خنديدند، خود گريستم. ژرالدين! در دنيايي که تو زندگي مي‌کني، تنها رقص و موسيقي نيست. نيمه‌شب هنگامي که از سالن پر شکوه تئاتر بيرون مي‌آيي، آن تحسين‌کنندگان ثروتمند را يکسر فراموش کن، اما حال آن راننده تاکسي را که تو را به منزل مي‌رساند، بپرس، حال زنش را هم بپرس.... و اگر آبستن بود و پولي براي خريدن لباس بچه‌اش نداشت، چک بکش و پنهاني توي جيب شوهرش بگذار. به نماينده خودم در بانک پاريس دستور داده‌ام، فقط اين نوع خرجهاي تو را، بي‌چون و چرا قبول کند. اما براي خرجهاي ديگرت بايد صورتحساب بفرستي. گاه‌به‌گاه، با اتوبوس يا مترو، شهر را بگرد. مردم را نگاه کن، و دست‌کم روزي يکبار با خود بگو: "من هم يکي از آنان هستم". تو يکي از آنها هستي دخترم، نه بيشتر.

هنر پيش از آنکه دو بال دور پرواز به انسان بدهد، اغلب دو پاي او را نيز مي‌شکند. و وقتي به آنجا رسيدي که يک لحظه، خود را برتر از تماشاگران رقص خويش بداني ، همان لحظه صحنه را ترک کن‌، و با اولين تاکسي خود را به حومه پاريس برسان. من آنجا را خوب مي شناسم، از قرنها پيش آنجا، گهواره بهاري کوليان بوده است. در آنجا رقاصه‌هايي مثل خودت را خواهي ديد، زيباتر از تو، چالاک‌تر از تو و مغرورتر از تو. آنجا از نور کورکننده‌ي نورافکن‌هاي تئاتر "شانزه‌ليزه" خبري نيست. نورافکن رقاصگان کولي، تنها نور ماه است. نگاه کن! خوب نگاه کن! آيا بهتر از تو نمي‌رقصند؟ اعتراف کن دخترم. هميشه کسي هست که بهتر از تو مي‌رقصد، هميشه کسي هست که بهتر از تو مي‌زند و اين را بدان که در خانواده چارلي، هرگز کسي آنقدر گستاخ نبوده که به يک کالسکه‌ران يا يک گداي کنار رود سن، ناسزا بگويد.

من خواهم مُرد و تو خواهي زيست. اميد من آن است که هرگز در فقر زندگي نکني، همراه اين نامه يک چک سفيد برايت مي‌فرستم. هر مبلغي که مي‌خواهي بنويس و بگير. اما هميشه وقتي دو فرانک خرج مي‌کني، با خودت بگو: "دومين سکه مال من نيست. اين بايد مال يک فرد گمنام باشد که امشب يک فرانک نياز دارد". جستجويي براي اين نيازمندان گمنام نيست، اگر بخواهي همه‌جا آنها را خواهي يافت. اگر از پول و سکه با تو حرف مي‌زنم، براي آن است که از نيروي فريبنده و افسونگر اين بچه‌هاي شيطان خوب آگاهم.

من زماني دراز در سيرک زيسته‌ام و هميشه و هر لحظه، بخاطر بندبازاني که برروي ريسماني بس نازک راه مي‌روند، نگران بوده‌ام، اما اين حقيقت را با تو مي‌گويم دخترم: مردمان بر روي زمين استوار، بيشتر از بندبازان برروي ريسمان نااستوار، سقوط مي‌کنند. شايد شبي درخشش گرانبهاترين الماس اين جهان تو را فريب دهد. آن شب، اين الماس، ريسمان نااستوار تو خواهد بود و سقوط تو حتمي است. شايد روزي، چهره زيباي اشراف‌زاده‌اي تو را بفريبد، آن روز تو بندبازي ناشي خواهي بود و بندبازان ناشي، هميشه سقوط مي‌کنند. دخترم! دل به زر و زيور نبند، زيرا بزرگترين الماس اين جهان آفتاب است و خوشبختانه، اين الماس بر گردن همه ما مي‌درخشد .............. اما اگر روزي دل به مردي آفتاب‌گونه بستي، با او يکدل باش!. به مادرت گفته‌ام در اين باره نامه‌اي برايت بنويسد. او عشق را بهتر از من مي‌شناسد. و او براي تعريف يکدلي‌، شايسته‌تر از من است. کار تو بس دشوار است، اين را خوب ميدانم. به روي صحنه، جز تکه‌اي حرير نازک، چيزي بدن ترا نمي‌پوشاند. به خاطر هنر مي‌توان لخت و عريان به روي صحنه رفت و پوشيده‌تر و باکره‌تر بازگشت. اما هيچ چيز و هيچکس ديگر در اين جهان نيست که شايسته آن باشد که دختري ناخن پايش را به خاطر او عريان کند، برهنگي، بيماري عصر ماست. من پيرمردم و شايد که حرفهاي خنده‌دار مي‌زنم. اما به گمان من، تن عريان تو بايد مال کسي باشد که روح عريانش را دوست مي‌داري. بد نيست اگر انديشه تو در اين‌باره مال ده سال پيش باشد. مال دوران پوشيدگي. نترس! اين ده سال تو را پيرتر نخواهد کرد.....

می‌دانم که پدران و فرزندان هميشه جنگی جاودانه با يکديگر دارند. با انديشه‌های من جنگ کن دخترم! من از کودکان مطيع خوشم نمی‌آيد، با اين همه پيش از آنکه اشک‌های من اين نامه را خيس کند، می‌خواهم يک اميد به خود بدهم؛ امشب شب نوئل است و شب معجزه و اميدوارم معجزه‌ای رخ بدهد تا تو آنچه را که من به راستی می‌خواستم بگويم دريافته باشی. دخترم! چارلی را، پدرت را فراموش نکن، من فرشته نبودم اما تا آنجا که در توان من بود تلاش کردم تا آدم باشم، تو نيز تلاش کن که حقيقتاً آدم باشی.

 سوئيس؛ 1963 

زندگی نامه کامل چارلی چاپلین در ادامه مطلب

     من کیستم؟

مادرم مرا به خان روستا، «کنيز شما» معرفي مي کند.

من «خوشگله» هستم، وقتي پسرهاي جوان محله زير تير چراغ برق وقت شان را بيهوده مي گذرانند.

من «دوشيزه مکرمه» هستم، وقتي زنها روي سرم قند مي سابند و همزمان قند توي دلم آب مي شود.

من در ماه اول عروسي ام؛ «خانم کوچولو، عروسک، ملوسک، خانمي، عزيزم، عشق من، پيشي، قشنگم، عسلم، ويتامين و...» هستم.

من «مجيد» هستم، وقتي در ايستگاه چراغ برق، اتوبوس خط واحد مي ايستد و شوهرم مرا از پياده رو مقابل صدا مي زند.

من «زوجه» هستم، وقتي شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضي دادگاه خانواده قبول مي کند به من و دختر شش ساله ام ماهيانه فقط بيست و پنج هزار تومان ، بدهد.

من «سرپرست خانوار» هستم، وقتي شوهرم چهار سال پيش با کاميون قراضه اش از گردنه حيران رد نشد و براي هميشه در ته دره خوابيد.

من «ماماني» هستم، وقتي بچه هايم خَرم مي کنند تا خلاف هايشان را به پدرشان نگويم.

من «مامي» هستم، وقتي دختر نوجوانم در جشن تولد دوستش دروغ پردازي مي کند.

من «يک کدبانوي تمام عيار» هستم، وقتي شوهرم آروغ هاي بودار مي زند و کمربندش را روي شکم برآمده اش جابه جا مي کند.

من «مادر» هستم، وقتي مورد شماتت همسرم قرار مي گيرم چون آن روز به يک مهماني زنانه رفته بودم و غذاي بچه ها را درست نکرده بودم.

من در فريادهاي شبانه شوهرم، وقتي که دير به خانه مي آيد و چند تار موي زنانه روي يقه کتش است و دهانش بوي سگ مرده مي دهد، «سليطه» هستم.

من «ضعيفه» هستم، وقتي ريش سفيدهاي فاميل مي خواهند از برادر بزرگم حق ارثم را بگيرند.

من «مادر فولادزره» هستم، وقتي بر سر حقوقم با اين و آن مي جنگم.

من «زنيکه» هستم، وقتي مرد همسايه، تذکرم را در خصوص درست گذاشتن ماشينش در پارکينگ مي شنود.

من «بانو» هستم، وقتي از مرز پنجاه سالگي گذشته ام و هيچ مردي دلش نمي خواهد وقتش را با من تلف بکند.

دامادم به من «وروره جادو» مي گويد.

حاج آقا مرا «والده» آقا مصطفي صدا مي زند.

من «بي بي» هستم، وقتي تبديل به يک شيء آرکائيک مي شوم و نوه و نتيجه هايم تيک تيک از من عکس مي گيرند.

من «ننه» هستم، وقتي شليته مي پوشم و چارقدم را با سنجاق زير گلويم محکم مي کنم و نوه ام خجالت مي کشد به دوستانش بگويد من مادربزرگش هستم... به آنها مي گويد من خدمتکار پير مادرش هستم.

من در ادبيات ديرپاي اين کهن بوم ؛ «دليله محتاله، نفس محيله مکاره، مار، ابليس، شجره مثمره، اثيري، لکاته و...» هستم.

من «والده مکرمه» هستم، وقتي اعضاي هيات مديره شرکت پسرم براي خودشيريني 20 آگهي تسليت در 20 روزنامه معتبر چاپ مي کنند.

من «همسري مهربان و مادري فداکار» هستم، وقتي شوهرم براي اثبات وفاداري اش- البته تا چهلم- آگهي وفات مرا در صفحه اول پرتيراژترين روزنامه شهر به چاپ مي رساند.

من «مرحومه مغفوره» هستم، وقتي زير يک سنگ سياه گرانيت قشنگ خوابيده ام و احتمالاً هيچ خوابي نمي بينم.

به راستی من کیستم؟ 

 منبع: روزنامه اعتماد

Chat with jaber niksirat