لیست کلیه کشورها

کتدن نه خبر؟!!!

اصولاً ما عادت داریم بعد از سلام و تعارف معمول، از همه جا خبر بگیریم. برخلاف بعضی ها که دوست دارند در مورد آب و هوا صحبت کنند. نکته جالب توجه اینجاست که این علاقه و اشتیاق، متأثر از نوعی وابستگی عاطفی به وطن است که قابل تحسین می باشد، به عبارتی "حب الوطن، من الایمان". این یعنی هنوز رشته های مهر و محبت افراد با وجود دوری و غربت کاملاً از هم نگسسته است. ولی بعضی مواقع، لحن این جویایی جلوه ای دیگر می گیرد، مخصوصاًَ که از جایی غریب و بعید بخواهی خبری از هشجین بگیری! درست حدس زدید؛ همان جمله معروف و البته ناخوشایند: "کتدن نه خبر؟"

متاسفانه هستند بعضی از همشهریان ساکن پایتخت و مناطق دیگر، شاید از روی یک عادت کهنه و قدیمی و بدون توجه به حاشیه های این گفته بارها و بارها آنرا لابلای صحبتهای خود بکار می گیرند و تصمیمی برای تغییر گفتار و باور قدیمی خود ندارند!

در تعریف شهر اتفاق نظری وجود ندارد و در تعاریف بیان شده بر مواردی نظیر تعداد جمعیت، نوع فعالیت های اقتصادی، حوزه اداری و موارد دیگری اشاره شده است، لیکن در بعد جهانی برای شناخت شهر از روستا بیشتر بر تعداد جمعیت تاکید شده است. ولی به طور خلاصه شهر جایی است که دارای تاسیسات شهری و شهرداری باشد. که این امر مهم در سال 1370 در هشجین بنا گذارده شده است و هم اکنون جمعیت خالص شهر هشجین  5067 نفر با 21 مورد ادارات و موسسات دولتی می باشد و همچنین  در سال 1319، بخش خورش رستم رسماً با مرکزیت شهر هشجین شروع به فعالیت کرده و هم اکنون جمعیت این بخش 15204 نفر است و صدها دلیل دیگر. نتیجه ساده اینکه لااقل روستایی با جمعیت بالای 5000 نفر وجود ندارد و حداقل از منظر تعریف علمی، هشجین جزء دسته شهرهاست و زمانی روستا بود.

در یک مقایسه دیگر، شهرک های خوابگاهی حاشیه پایتخت که قدمت سکونت آنها به سالهای نه چندان دور برمی گردد، با افتخار شهر نام گرفتند و زندگی به ظاهر شهری دارند و فخر  و خروششان گوش فلک را کر کرده! اما دلیل این همه فخر و مباهات چیست؟ قرابت با پایتخت و گفتار متمایل به فارسی؟ یا ازدحام جمعیت و تعدد فرهنگها؟ در مقابل این موارد، آیا رواست که هشجین را با آن همه سبقه و قدمت، با آن همه افتخار و سربلندی، دهات بنامیم؟ قدر مسلم اینکه: دهات و روستا مرکزی مقدس و مایه برکت است و دهاتی بودن کسر شأن کسی یا قوم خاصی نیست و اینکه روحیه صادق دهاتی داشته باشیم از افتخارات است، ولی متاسفانه ادای کلام تحقیر آمیز است، به قول سهراب: واژه باید خود باد، خود باران باشد.

همشهریان عزیز! باور بفرمایید این لحن تحقیر آمیز نسبت به زادگاهمان و ساکنین آن، شایسته من و شما نیست و از غنای فرهنگ بی نظیرش و از بار ارزشی آن که سالیان سال سینه به سینه حفظ شده، می کاهد. حیف نیست آن همه خوبیها و خوبها که آنجا جمع اند را، با مشتی آهن و سیمان ترافیک یکی کنیم  و سکوت و  آرامش آنجا را  به رگبار هیاهو ببندیم و ترافیک شهرمان، ملاک شهری بودمان باشد!

مطمئناً این موضوع خوشایند هیچ کسی نیست و خوشبختانه هنوز هشجین کاملاً رنگ و بوی سرد شهری نگرفته است؛ شهری که دلها از هم فاصله دارند و همسایه ها از هم بی خبرند، ارزانی همان شهرنشینها.

درست است که این شهر کوچک خفته در دامن آرام آق داغ، با چهره ای عریان و خالی از امکانات و تسهیلات دولتی، شاید نشانی از شرمساری بعضی از مسئولینی باشد که در حق ساکنین آن بسیار کوتاهی کردند که این از موضوع بحث ما خارج است. با اینحال ما، هشجین را با همه بدیها و خوبیهایش دوست داریم و ترجیح می دهیم که ساکت باشیم و عمیق، تا آنکه بزرگ باشیم و بی ریشه! مهم ریشه هاست که قوی و محکم اند.

جابر نیک سیرت- روزنامه ابتکار، ضمیمه هشجین

آموختم که تنها نیازی که مرا کامل می کند، نیاز به خداست.

آموختم که در همه لحظات و در هر شرایطی به خدا ایمان داشته باشم.

آموختم  که دوست خوب مانند الماس است.

آموختم  که خدا تنها عشق است و عشق فقط خداست.

آموختم  که در اوج تنهایی خدا همیشه همراه من است.

آموختم  که وقتی ناامید می شوم خداوند با تمام عظمتش ناراحت می شود و عاشقانه انتظار می کشد که به رحمت او بار دیگر امیدوار شوم.

آموختم  که اگر راجع به چیزی نمیدانم با شهامت بگویم نمیدانم.

آموختم  که اگر به آنچه که نرسیدم، یعنی خدا بهتر از آن را برایم فراهم کرده است.

آموختم  که قبل از رسیدن به هر هدفی باید ظرفیت و فرهنگ آن را در خود پرورش دهم.

آموختم  که مهم بودن خوب است، ولی خوب بودن از آن مهمتر است.

آموختم  که خداوند متعال همه چیز را در یک روز نیافرید، پس چطور می شود که من همه چیز را در یک روز بدست بیاورم؟

آموختم  که محبت کنم به کسانی که محبتی در حقم نکردند.

آموختم  که اولین شرط رسیدن به هدف، علاقه است.

A friend

What makes a friend?
A friend
Is someone that everyone needs
A friend
Is that special one
A friend
Is someone you tell EVERYTHING
A friend
Is someone you never lie to
A friend
Can be a boy or a girl
A friend
Is someone that is always their
A friend
Will always listen to you
A friend
Always has input to give
A friend
Will never leave you in the dust
A friend
Will help you through the thick and the thin
A friend
Will always stand by your side
A friend
Will never let you down
A friend
Is someone everyone needs
What would you do if you didnt have a friend?

بنده به خاطر مشكلات زیادی كه داشتم نتونستم درس بخوانم و تو دبیرستان درس را طلاق دادم و رفتم سراغ زندگی. زدم توی كار بنائی و عملگی ساختمان. از همین كارگرهائی كه كنار خیابان می ایستند تا كسی برای بنائی بیاید دنبالشان.

یه روز صبح زود زدم بیرون خیلی سرحال و شاد. با خودم گفتم امروز چهل، پنجاه هزار تومن كار میكنم. حالا ببین! اگه كار نكردم! نشونت میدم! خلاصه كنار خیابون مثل همیشه منتظر بودیم تا یه ماشین نگه داره و مثل مور و ملخ بریزیم سرش كه ما رو انتخاب كنه. یه دفعه دیدیم یه خانم سانتال مانتال با یه پرشیای نقره ای نگه داشت اولش همه فكر كردیم میخواد آدرس بپرسه واسه همینم كسی به طرف ماشینش حمله نكرد. ولی یهو دیدم از ماشین پیاده شد و یه نگاه عاقل اندر سفیهی به كارگرها انداخت و با هزار ناز و ادا به من اشاره كرد گفت شما! بیاید لطفا! رسیدم نزدیكش كه بهم گفت: میخواستم یه كار كوچیكی برام انجام بدید. من كه حسابی جا خورده بود گفتم خواهش می كنم در خدمتم. سوار شدیم رفتیم به سمت خونه ش. تو راه هی با خودم می گفتم با قیافه ای كه این خانم داره هیچی بهم نده حداقل شصت، هفتاد تومن رو بهم میده! آخ جون عجب نونی امروز گیرم اومد. دیدی گفتم امروز كارم می گیره؟ حالت جا اومد داداش! وقتی رسیدیم خونه بهم گفت آقا یه چند لحظه منتظر بمونید لطفا. بعد با صدای بلند بچه هاشو صدا كرد: رامتین! پسرم! عسل! دختر عزیزم! بیاید بچه ها كارتون دارم! پیش خودم می گفتم با بچه هاش چی كار دار دیگه؟ البته از حق نگذریم بچه هاش هم مودب بودن مثل خودش!! بچه هاش كه اومدن با دست به من اشاره كرد و به بچه هاش گفت: بچه های گلم این آقا رو می بینید؟ ببینید چه وضعی داره! دوست دارید مثل این آقا باشید؟ شما هم اگر درس نخونید اینطوری می شیدا! فهمیدید؟! آفرین بچه های گلم حالا برید سر درستون! بچه هاش هم یه نگاه عاقل اندر احمقی! به من انداختن و گفتن چشم مامی جون! و بعد رفتند. بعد زنه بهم گفت آقا خیلی ممنون لطف كردید!چقدر بدم خدمتتون؟

منم كه حسابی كف و خون قاطی كرده بودم گفتم: همین؟

 گفت: بله

 گفتم:  میخواید یه عكس از خودم بهتون بدم، اگر شبا خوابشون نبرد بهشون نشون بدید تا بترسن و بخوابن؟

گفت: نه ممنونم نیازی نیست! فقط شما معمولا همون اطراف هستید دیگه؟!!

گفتم: خانم شما دیگه آخرشی ها!

گفت: خواهش می كنم لطف دارید آقا!! اگر ممكنه بگید چقدر تقدیمتون كنم؟

منم كه انگار با پتك زده باشن تو سرم گیج گیج شده بودم و گفتم: شما كه با ما همه كار كردید خب یه قیمت هم رومون بذارید و همون رو بدید دیگه! زنه هم پنج هزار تومن داد و گفت نیاز نیست بقیه ش رو بدی بذار تو جیبت لازمت میشه!

نتیجه گیری اخلاقی: اگه درس نخونید پنج هزارتومن می ارزید!

اگرفقط بخواهيم كمي از زندگي لذت ببريم و نگاهمان را كمي بهتر كنيم بسياري از لذت ها نه وقت ‌زيادي مي خواهد و نه پول زيادي.

منتظر تغييرات زياد در روزي كه معلوم نيست كي باشد ‌نباشيم... در كوچك‌ترين اتفاقات، عظيم ترين تجارب بشر نهفته است . باور كنيد ...

‌1‌- گاهي به تماشاي غروب آفتاب بنشينيم

2-  سعي كنيم بيشتر بخنديم

3- تلاش كنيم ،كمتر گله كنيم

4- با تلفن ‌كردن به يك دوست قديمي، او را غافلگير كنيم

5 - گاهي هديه‌هايي را كه گرفته‌ايم بيرون بياوريم و تماشا ‌كنيم

6 - بيشتردعا كنيم

7- در داخل آسانسور و راه پله و... با افراد صحبت كنيم

8- هر از گاهي نفس ‌عميق بكشيم

9- لذت عطسه كردن را حس كنيم

10- قدر اين كه پايمان نشكسته است را بدانيم

11-‌ زير دوش آواز بخوانيم

12- سعي كنيم با حداقل يك ويژگي منحصر به فرد با بقيه فرق داشته باشيم

13- ‌گاهي به دنياي بالاي سرمان خيره شويم

14- با حيوانات و ساير جانداران مهربان باشيم

15- براي انجام ‌كارهايي كه ماه‌ها مانده و انجام نشده، در آخر همين هفته برنامه‌ريزي كنيم!

16- از تفكردرباره تناقضات لذت ‌ببريم

17- براي كارهايمان برنامه‌ريزي كنيم و آن را طبق برنامه انجام دهيم. البته كار مشكلي است

18- ‌مجموعه‌اي از يك چيز (تمبر، برگ، سنگ، كتاب و..) براي خودمان جمع‌آوري كنيم

19- در يك روز برفي با ‌خانواده آدم برفي بسازيم

20-   گاهي در حوض يا استخر شنا كنيم، البته اگر كنار ماهي‌ها باشد چه ‌بهتر

21- گاهي از درخت بالا برويم

22- احساس خود را در باره زيبايي ها به ديگران بگوييم

23 -گاهي ‌كمي پابرهنه راه برويم

24- بدون آن كه مقصد خاصي داشته باشيم پياده روي كنيم

25 - وقتي كارمان را ‌خوب انجام داديم مثلا امتحاناتمان تمام شد، براي خودمان يك بستني بخريم وبا لذت بخوريم

26- در جلوي ‌آينه بايستيم وخودمان را تماشا كنيم

27- سعي كنيم فقط نشنويم، بلكه به طور فعال گوش كنيم

28- ‌رنگ‌ها را بشناسيم و از آنها لذت ببريم

29- وقتي از خواب بيدار مي‌شويم، زنده بودن را حس كنيم

30- زير ‌باران راه برويم

31- كمتر حرف بزنيم و بيشترگوش كنيم

32-  قبل از آن كه مجبور به رژيم گرفتن بشويم، ‌ورزش كنيم و مراقب تغذيه خود باشيم.

ببينيد؛ اين کاملا  واضحه که آدم بايد هميشه از دردسر اجتناب کنه و هرچقدر هم  از خودش مطمئن باشه،  زرنگی و صلاح هميشه اونه که از موقعيت هائی که "حتی پتانسيل خطر" داره، دور بشه... ولی تمام بحث ما از نقطه ای شروع ميشه که ديگه هيچ کاريش نميشه کرد و ما در اون موقعيت مقابله و رودر قرار داريم.. بنابراين اون بحث نصيحت گونه و اخلاقی رو کاملا ميزاريم کنار و بقول معروف مستقيم ميريم به قسمت هيجان انگيز و زد و خورد و دعوا و کتک کاری ماجرا... 

من اين بحث رو به سه قسمت مجزا تقسيم ميکنم، که البته بايد هرسه تا رودر يک آن تصميم بگيری و اجرا کنی برای يک دعوا و کتک کاری موفق...  عنوان اين بحث رو من فلسفه هنرهای رزمی گرفته ام بعلاوه تجربيات، آموخته ها و احساسات خودم...

الان لحظه ای هست که رودرروئی و دعوا، اجتناب ناپذير و قطعيه...

قانون اول: محکم بزن (Hit Hard):

اگر قراره ضربه ای بزنی، محکم بزن... هرچی زور داری بزار برای همون ضربه اول... فرض کن تو فقط همون يک شانس و همون يک ضربه رو داری که بزنی... آنچنان بزن که کار بعديت زنگ زدن به 999 باشه برای جمع کردن باقيمانده هاش... نقاط حساس بدنش رو هدف بگير... مثل گردن، مثل زانو، مثل دماغ... با کله برو تو صورتش و دماغش رو له کن...تا بخواد به خودش بياد تو رسيدی خونه... يا اگه مشت ميزنی بزن زير چشمش، تا يکی دوماه هر روز به يادته... اگه مذکره و مرد، با لگد و روی پا ، از پايين به بالا محکم بزن وسط دوتا پاش...يا اگه نزديکتری با زانو... زنها هم همينطور...خلاصه هرکدوم از اين کارها رو ميکنی، با تمام توان و قدرت اين کار رو بکن... شايد ديگه فرصت نشه...ممکنه جداتون کنن، ممکنه فرار کنه، ممکنه... نود درصد مواقع شما يه ضربه بيشتر نميتونی بزنی... پس تا ميتونی محکم بزن...که بعدا پشيمون نشی و دلت نسوزه... اينجوری يک عمر هر وقت يادش بيفتی کيف ميکنی.... قانون دوم: سريع بزن (Hit Fast):

بحث نکن... بحث نداريم... فحش و جر و بحث و منطق و اينجور چيزا رو بزار برای بعد از دعوا... همين که زديکش شدی، بدون اينکه حرفی بزنی يا اينکه حرفش رو گوش بدی، محکم با کله برو تو صورتش... بعد که پهن شد رو زمين حالا برو هرچی دوست داری باهاش صحبت کن... بايد اين ضربه ات اينقدر برق آسا و محکم و ناغافل باشه که شديداً غافلگير بشه و حتی فرصت فکر کردن که از کجا خورد هم پيدا نکنه...اين قانون رو حتی تو جنگهای نظامی هم رعايت ميکنن...تمام فکرت بايد اون ضربه باشه فقط، سريع و محکم... وقتی ضربه ات رو زدی حالا اگه دوست داری دادبيداد کن يا بحث کن مثلا... ولی اول اون ضربه رو بزن بعد...

قانون سوم: ضربه اول رو تو بزن(Hit First):

از همه مهمتر و حياتی تر برای يه دعوای موفق... نود درصد مواقع اونی که ضربه اول رو ميزنه برنده اس...بعدش يا جداتون ميکنن يا طرف مقابل ناک اوت ميشه...اگه ضربه اول رو خوردی تا بيای به خودت بيای خيلی طول ميکشه... مخصوصا اگه ضربه محکم باشه... اينه که ميگم معطلش نبايد کرد، حرف نبايد زد و امانش نبايد داد... تو ضربه اول رو محکم و دقيق و سريع بزن، احتمال نود درصد برنده ای...بدترين کار تو هر دعوائی اينه که اجازه بدی طرف مقابلت اول حمله کنه... اگر اون اول حمله کرد احتمالش زياده که کتک بخوری... اگر هم تو اول حمله کردی ولی حمله ات ضعيف بود يا تارگت ات و نقطه ای که حمله ميکنی بهش ضعيف باشه، باز به طرف مقابلت شانس برنده شدن دادی... عوامل ديگه ای هم ميتونه کمک کنه به تو، مثل آرام و متمرکز بودن... تنفس صحيح... مردمی که اطرافت هستن و جلب توجه شون بعد از دعوا... ولی درنهايت، بازم ميگم، آدم قوی و عاقل اونه که تا ميتونه از موقعيت خطرناک دوری کنه ولی در صورت اجبار، اگه قراره دعوا کنی، تعارف و سوسول بازی و منطق و فحش و حرف و بحث و غيره رو بزار کنار و دعوات رو بکن و اين سه نکته رو فراموش نکن که

Hit Hard، Hit Fast and Hit First

در یک سحرگاه سرد ماه ژانویه، مردی وارد ایستگاه متروی واشینگتن دی سی شد و شروع به نواختن ویلون کرد.
این مرد در عرض ۴۵ دقیقه، شش قطعه ازبهترین قطعات باخ را نواخت. از آنجا که شلوغ ترین ساعات صبح بود، هزاران نفر برای رفتن به سر کارهای‌شان به سمت مترو هجوم آورده بودند.

سه دقیقه گذشته بود که مرد میانسالی متوجه نوازنده شد. از سرعت قدم‌هایش کاست و چند ثانیه‌ای توقف کرد، بعد با عجله به سمت مقصد خود براه افتاد.

یک دقیقه بعد، ویلون‌زن اولین انعام خود را دریافت کرد. خانمی بی‌آنکه توقف کند یک اسکناس یک دلاری به درون کاسه‌اش انداخت و با عجله براه خود ادامه داد.

چند دقیقه بعد، مردی در حالیکه گوش به موسیقی سپرده بود، به دیوار پشت‌ سر تکیه داد، ولی ناگاهان نگاهی به ساعت خود انداخت وبا عجله از صحنه دور شد،
کسی که بیش از همه به ویلون زن توجه نشان داد، کودک سه ساله‌ای بود که مادرش با عجله و کشان کشان بهمراه می ‌برد. کودک یک لحظه ایستاد و به تماشای ویلون‌زن پرداخت، مادر محکم تر کشید وکودک در حالیکه همچنان نگاهش به ویلون‌زن بود، بهمراه مادر براه افتاد، این صحنه، توسط چندین کودک دیگرنیز به همان ترتیب تکرار شد، و والدین‌شان بلا استثنا برای بردن‌شان به زور متوسل شدند.

در طول مدت ۴۵ دقیقه‌ای که ویلون‌زن می نواخت، تنها شش نفر، اندکی توقف کردند. بیست نفر انعام دادند، بی‌آنکه مکثی کرده باشند، و سی و دو دلار عاید ویلون‌زن شد. وقتیکه ویلون‌زن از نواختن دست کشید و سکوت بر همه جا حاکم شد، نه کسی متوجه شد. نه کسی تشویق کرد، ونه کسی او را شناخت.

هیچکس نمی‌دانست که این ویلون‌زن همان (جاشوا بل ) یکی از بهترین موسیقیدانان جهان است، و نوازنده‌ی یکی از پیچیده‌ترین فطعات نوشته شده برای ویلون به ارزش سه ونیم میلیون دلار، می‌باشد.

جاشوا بل، دو روز قبل از نواختن در سالن مترو، در یکی از تاتر های شهر بوستون، برنامه‌ای اجرا کرده بود که تمام بلیط هایش پیش‌فروش شده بود، وقیمت متوسط هر بلیط یکصد دلار بود.

این یک داستان حقیقی است،نواختن جاشوا بل در ایستگاه مترو توسط واشینگتن‌پست ترتیب داده شده بود، و بخشی از تحقیقات اجتماعی برای سنجش توان شناسایی، سلیقه و الوویت ‌های مردم بود.

نتیجه: آیا ما در شرایط معمولی وساعات نا‌مناسب، قادر به مشاهده ودرک زیبایی هستیم؟ لحظه‌ای برای قدر‌دانی از آن توقف می‌کنیم؟ آیا نبوغ وشگرد ها را در یک شرایط غیر منتظره می‌توانیم شناسایی کنیم؟

یکی از نتایج ممکن این آزمایش میتواند این باشد:
اگر ما لحظه‌ای فارغ نیستیم که توقف کنیم و به یکی از بهترین موسیقیدانان جهان که در حال نواختن یکی از بهترین قطعات نوشته شده برای ویلون، است، گوش فرا دهیم ،چه چیز های دیگری را داریم از دست میدهیم؟

مارها قورباغه ها را می خوردند و قورباغه ها غمگين بودند

قورباغه ها به لك لك ها شكايت كردند

لك لك ها مارها را خوردند و قورباغه ها شادمان شدند

لك لك ها گرسنه ماندند و شروع كردند به خوردن قورباغه ها

قورباغه ها دچار اختلاف ديدگاه شدند

عده اي از آنها با لك لك ها كنار آمدند و عده اي ديگر خواهان باز گشت مارها شدند

مارها باز گشتند و همپای لك لك ها شروع به خوردن قورباغه ها كردند

حالا ديگر قورباغه ها متقاعد شده اند كه برای خورده شدن به دنيا می آيند

تنها يك مشكل برای آنها حل نشده باقی مانده است

اينكه نمی دانند توسط دوستانشان خورده می شوند يا دشمنانشان!

Chat with jaber niksirat